Beethoven
geboortejaar: 1988 ?
overleden: 11-04-2011
ras: volbloed
geslacht: ruin
hoogte: 1.63
kleur: bruin
Op de manege vanaf: mei 2001

Beethoven was een mooie lieve bruine ruin. Volgens Bert was
hij een volbloed, waar ook nog iets van een arabier in zat.
In september 1999 kwam hij helemaal vanuit Canada voor het eerst op deze manege. Helaas moest hij toen na een week alweer weg om te verhuizen naar Noorwegen. Met de bedoeling om een goed springpaard te worden, maar al die hoge hindernissen vond hij maar niks. Dus kwam hij weer terug.
Het was een heel braaf maar gevoelig paardje dat goed kon springen, alleen als het te hoog stond, dan weigerde hij. Behendigheid kon hij als de beste, want niks was eng voor hem. Dressuur was niet zijn sterkste kant, en hij fopte de ruiters vaak door in de linkergalop verkeerd aan te springen. Helaas had hij niet zo'n sterke benen, en was hij daarom wel eens kreupel.
Op stal was het echt een schatje! En hij vond het echt heerlijk om geknuffeld en gepoetst te worden. Ook tijdens het opzadelen was hij heel lief.

Lieve, knappe Beethoven,

Hey lieve Beethoven, “De Beet” zoals wij met een aantal jou noemden, weet je nog dat ik op de manege kwam en na twee lessen niets meer durfde? Ik heb toen veelal op Dipsy, Iwan en Patricia gereden, maar toen mocht ik samen met jou gaan rijden, wat een feest! Vanaf het begin was je mijn maatje en met jou durfde ik alles, op een keer zag ik dat je werd opgezadeld, maar daar had je geen zin en liet dat duidelijk merken, toen zei ik heel stoer dat ik dat wel zou doen en zowaar geen problemen! Ook liet je mij wel eens merken dat je het ergens niet mee eens was door een bokje te geven, maar nooit heel hard of zo en ik heb zelfs een foto van ons waarop jij steigert tijdens behendigheid en ik vond het allemaal leuk, zolang het maar met jou was!

Er zullen veel mensen zijn die een beetje simpel werden van mijn gezever over jou, maar ik vond het zo bijzonder wat wij hadden, de kusjes die ik altijd van je kreeg, soms was ik totaal onder gezeverd door jou, maar ik gaf er niks om, ook van de gesprekken die ik met jou op stal voerde zullen veel mensen denken dat ik niet helemaal spoorde, maar goed! En die keer dat ik een FNRS proefje moest doen, als laatste deelnemer, maar dat ze zeiden dat jij waarschijnlijk koliek had en in de paddock stond en dat je eerst gemest moest hebben voordat je de bak in mocht en net voordat ik de moed opgaf kwam er een lading uit en hebben wij een super proef gereden! Ook deden wij wel eens verstoppertje als je in de Paddock stond en als ik dan niet meer te zien was begon je kei hard te hinniken en te galopperen, het leek of je me echt aan het zoeken was.

Ook als ik je aansingelde kreeg ik van die hele zachte beetjes in mijn billen of pakte je mijn zweep die je niet meer los liet en als een sigaar in je mond hield of overdwars heel blij rond liep, mijn clupke zei dat wij samen het circus in moesten gaan, omdat dat allemaal niet normaal was, maar ik genoot er met volle teugen van, of als ik je hoofdstel om wilde doen en jij heel eigenwijs ging staan gapen met je hoofd omhoog waardoor het net leek of je mij uit stond te lachen. Ook deden we samen veel stoeien in de stal en als ik weg wilde gaan en “doei” zei en ik was in de box hield je me tegen met je hoofd of als ik al buiten de box was kwam je hoofd omhoog en stak je gauw je neus door de voederopening zodat we nog even lekker konden kussen, ik had vaak het hele weekend schrale lippen, want Labello voor paarden is er nog niet en echt heel zachtjes deed je dat niet, maar ik gaf er niks om!

Als ik klaar was met opzadelen en wij stonden samen te wachten wilde je altijd graag mee in het gangpad kijken, soms legde je je hoofd op mijn hoofd of soms in mijn arm als ik de paal van de staldeur vast hield, maar jij ging dan lekker staan slapen (!) terwijl ik stond te kletsen, maar zelf had je geloof ik niet in de gaten dat jouw hoofd best heel zwaar is, mijn clupke stond dan altijd mij uit te lachen omdat ik de grootste moeite had om jou hoofd te dragen!

Als er concours was op het buitenterrein kwam ik altijd eerst even goedemorgen zeggen, Angelien heeft mij toen een keer betrapt dat ik zelfs met jou stond te dansen op een leuk liedje op de radio!

Als ik op jou had gereden en ik zei dat ik zo heerlijk had gereden zei William altijd dat hij dat niet snapte omdat je een “slag in je wiel” had, maar als wij samen eenmaal de vaart erin hadden was het heerlijk voor mij. De laatste tijd ging het een stuk minder goed met je, je had heel veel last van je benen, maar toen de nieuwe bodem in de binnenbak lag leek het alsof je het weer heerlijk vond en galoppeerden we samen als een raket door de bak, William zei naderhand ook dat hij jou nog nooit zo goed en hard had zien lopen!

Buiten was je altijd het tegenovergestelde van binnen, dan was je niet te houden, dat hadden op een gegeven moment meer mensen door waardoor je zowaar een beetje populair werd voor buiten!

Helaas zat er de laatste tijd geen verbetering meer in jouw beentjes en je was ook al heel oud, ik had de eer om nog een laatste keer de les met jou te rijden en ik was zielsgelukkig en tegelijkertijd heel verdrietig omdat ik wist dat dit de laatste keer zou zijn, die les liep je niet lekker totdat Janneke wat balkjes op de grond legde waar wij overheen moesten galopperen en ertussenin de galopsprongen moesten tellen, toen ging jou turbo weer aan en liep als vanouds, helaas had je daar de dagen erna heel veel last van, de beslissing was onvermijdelijk en op 11 april hebben we jou in alle rust in laten slapen. Mijn lieve Beethoven dank je wel dat je mijn maatje was en dat je mij voor het grootste gedeelte over mijn angst hebt geholpen, ik zal je nooit vergeten.

Lieve mensen van de manege, dank voor jullie geduld met mij en heel veel dank voor de tijd die ik nog met Beethoven door mocht brengen en ook voor 11 april en de superspeciale herinnering die ik van jullie heb gekregen!

Liefs van Brigitte Dijstelbloem 14-04-2011