Afscheid van Jivaro

Ik wil graag iets schrijven over de (bijna) vijf jaar waarin Jivaro mijn maatje is geworden.

De eerste keer dat ik naar Jivaro ging kijken, was ik op slag verliefd. “Wat heeft hij mooie dikke benen”. Ik beledigde daarmee volgens mij de mevrouw van wie hij was, maar ik val nu eenmaal op stevige paarden en bedoelde het juist positief.

We hebben samen heel veel meegemaakt en ondernomen.
In de eerste zomer is hij een weekje mee naar een boerderij geweest van vrienden, waar we tijdens hun vakantie op de paarden zouden passen. Jivaro aan huis, dat is natuurlijk het allerleukste. ‘s Morgens opstaan en meteen naar stal, zelf voeren en uitmesten en daarna lekker samen buiten rijden. De rest van de dag mocht Jivaro in de wei en hebben we heel wat uren gewoon naar hem zitten kijken en zitten genieten. ’s Avonds als we naar bed gingen, konden we hem nog even welterusten gaan zeggen. Deze week was onvergetelijk en het begin van onze hechte band.

Jivaro’s grootste vriend was Quint. Omdat we vaak op maandag lange tochten maakten, groeide ook hun vriendschap. We bleven vaak uren weg en zijn overal in de verre omgeving geweest: over de Strabrechtse Heide, door het Leenderbos, naar Leende (op de koffie bij mijn tante), naar Heeze (op bezoek bij Paul en Ingrid), door Dommelen, Waalre, in Hanevoet, door Geldrop, op de koffie bij Marij in Gijzenrooij. Samen durfden ze alles. Jivaro ging altijd als grote held voorop en Quint volgde hem blindelings: over spoorwegovergangen, langs gigantische bulldozers, over bruggetjes, door het verkeer. We hebben zelfs op het terras op de binnenplaats van de Achelse Kluis met Jivaro en Quint aan de trappist gezeten.

In de winter als de grond te hard was om in het bos te rijden, maakten Peter en ik samen een rondje door Aalst, kopje Senseo bij Hans en Ingrid, eerste borreltje bij José, volgende borreltje bij Henri en Nicole.
Jivaro heeft ook in onze achtertuin gestaan met Gelgery, Moeson, Donan en later met Quint.
Maar het liefste waren Jivaro en Quint samen in de boswei. We konden ze geen groter plezier doen. Ze vonden het heerlijk om uitgebreid te rollen en ze speelden ook echt samen. Dan was Quint de macho. Hij daagde Jivaro uit en steigerde en Jivaro bokte zonder elkaar ooit te raken. Ze daagden elkaar uit voor een wilde achtervolging en genoten van hun vrijheid. Ook Quint heeft zijn maatje verloren.

In de loop van de tijd hebben Jivaro en ik ook onze nachtelijke ritjes met Esther en Gelgery weer op kunnen bouwen. Iedere vrijdagavond (same time, same place) eerst “enkele” Cointreautjes tegen de schrik en dan gewapend met een flesje Jägermeister het bos in.

Maar waarmee Jivaro het allermeest zijn plekje bij mij had veroverd, was gewoon hoe hij was op stal. Hij was heel erg aanhankelijk en wilde ook echt geknuffeld worden. Dit groeide uit tot een dagelijks knuffelritueel. Hij legde zijn hoofd op mijn schouder en kon hiervan uren genieten. Ik hield het onder zijn gewicht echter geen uren vol !

Jivaro, ik mis je. We hebben anderhalf jaar geleden zo gevochten om je maandenlange kreupelheid te boven te komen en nu, terwijl je weer zo supergezond was en zo levenslustig en blij, verlies ik je totaal onverwacht. Het is zo leeg zonder je.

Lean.